Lees hier bijzondere getuigenissen, ervaringen en bemoedigingen van bezoekers van de Pinksterconferentie 2017. Wilt u ook iets delen? Stuur een e-mail naar .

Van verslaving tot verloving

Vijf jaar geleden was ik ook op Opwekking. Als vijftienjarige stond ik op zondagochtend in de tienertent toen er een oproep werd gedaan tijdens het praatje om voor je te laten bidden in de Talkzone, specifiek als je last had van een aantal dingen, waaronder pornografie. Ik werd daar op dat moment erg door geraakt. Ik zat al meerder jaren met een pornoverslaving, en durfde eerder nooit daarvoor naar de Talkzone te gaan. Deze keer voelde ik me geroepen om over die ongemakkelijkheid heen te stappen en wel te gaan.

Ik was er erg emotioneel onder, en stond hard te huilen in de wachtrij toen er een jongen naar me toe kwam. Hij zei dat hij me een knuffel van God kwam geven. Deze jongen zag eruit als een typische fan van metalmuziek, wat mij erg intrigeerde. Ik luisterde namelijk ook naar dat soort muziek, maar ik vond het lastig om het te combineren met geloof omdat de teksten vaak anti-christelijk zijn.

Nadat er voor me was gebeden liep ik naar buiten. Ik hoopte deze jongen nog eens te zien, om te vragen hoe hij zijn muziekvoorkeur met het geloof combineert, maar ik zag hem niet meer. Die middag zag ik hem nog wel voorbijlopen, maar ik kon toen echt niet weg en ik kon hem ook niet roepen want ik wist zijn naam niet...

De volgende dag ging ik weer naar de tienertent, stiekem in de hoop om hem alsnog te kunnen spreken. En jawel, na de dienst zag ik hem buiten staan met een vriend. Ik ging naar ze toe en we raakten in gesprek. Al snel bleek dat we het erg goed konden vinden met elkaar en we hebben veel contact gehouden. En je raadt het al... Nu, vijf jaar later, zijn we verloofd! Komende zomer zullen we trouwen.

Ik vind het zo mooi hoe God kan werken op en door Opwekking. Ons verhaal is ook zo bijzonder omdat bleek dat we allebei 'toevallig' om dezelfde reden naar de Talkzone ging (en omdat ik 'toevallig' toen wel de drang had om voor me te laten bidden, omdat ik 'toevallig' van iemand namens God een knuffel kreeg, omdat ik ze 'toevallig' nog een keer terugzag en 'toevallig' deze keer wel op vreemden af durfde te stappen)... Alles werkte zo mooi samen, ik zie daar echt Gods hand in!

Er wordt wel eens gepreekt over dat het belangrijk is om mijlpalen bij te houden in je geloofsleven, om daar later op terug te vallen. De manier waarop wij elkaar ontmoet hebben is voor mij echt zo'n mijlpaal. Als het soms moeilijk is in onze relatie kan ik daarmee altijd terugvallen op God. Het laat daarnaast zien dat God ook negatieve dingen, zoals onze verslaving, kan gebruiken voor het goede. Zoals we toen ook zongen: You make all things work together for my good (Your Love Never Fails)!

Zo zien jullie maar weer waar Opwekking goed voor is. Ga vooral door met het werk wat jullie doen. Beter gezegd: wat jullie God door jullie heen laten doen.

Emotionele achtbaan


De week van Opwekking 2017 was voor ons een emotionele achtbaan. Na een jaar ziek zijn van mijn vader, dat begon met een longembolie en daarna allerlei andere klachten en periodes dat het beter of weer minder ging, kwam hij onlangs weer in het ziekenhuis terecht met een hartinfarct. Er was echter weinig meer te doen voor iemand met dergelijke klachten en een leeftijd van 92 jaar. In april hebben we zelfs nog gevierd dat mijn vader en moeder 70 jaar waren getrouwd. Het was voor hem en mijn moeder enorm lastig om te beslissen wat er nu moest gebeuren totdat mijn vader aangaf dat het leven voor hem genoeg was geweest. Hij kon nu steeds beter zijn vrouw, kinderen en (achter)kleinkinderen loslaten en wilde naar huis om te sterven en naar Huis te gaan. Hij wilde naar huis zonder verdere medicatie of dingen die zijn leven nog zouden verlengen of verkorten.

Mijn ouders baden samen elke dag voor alle kinderen, (achter)kleinkinderen en nog anderen. De kinderen en (achter)kleinkinderen kwamen dan ook allemaal nog langs om afscheid te nemen en hij gaf ze allemaal nog een boodschap mee. Nadat het laatste kleinkind langs was geweest is hij de ochtend erop gestorven met alleen mijn moeder aan zijn zijde, dat was de dinsdag voor Opwekking. Naast verdriet en het afscheid dat we allang aan hadden zien komen was er ook vreugde omdat hij nu niet meer hoefde te lijden en nu eindelijk Thuis was. Hij was nu daar waar hij zijn leven lang anderen naar had gewezen: gekocht en betaald door het dierbaar bloed van Het Lam. De 2 dagen erop werden de voorbereidingen gedaan voor de begrafenis en dankdienst en de begrafenis zou op de zaterdag erop zijn, de zaterdag voor Pinksteren.

Dit jaar zouden wij voor het eerst daar gaan kamperen maar wat nu? Zelf vroeg hij ons nog kort voor zijn overlijden wat wij gingen doen, naar Opwekking of niet. Hij wilde graag dat wij wel zouden gaan als dat kon.
We hebben toen besloten om toch te gaan ook omdat er ook kinderen mee zouden gaan. Maar wat een bijzondere week hebben wij gehad! De weken ervoor ziekenhuis in en uit, met shifts om de beurten bij hun helpen en slapen, dinsdag het overlijden en donderdagavond met de tent naar Opwekking. Vrijdag daar vrijwilligerswerk gedaan, zaterdag naar de begrafenis, erna weer terug naar Opwekking en daar tot maandagavond gebleven. We hadden geen betere keuze kunnen maken. Voor ons was er geen betere plek om daar te zijn. Omringd door vrienden, kennissen, mede christenen, veel gesprekken over het overlijden, het geloof en andere zaken gehad. Samen eten, bidden en verdrietig en blij zijn. Enorm opbouwende preken gehad die levensveranderend zijn geweest. Ook mochten we weer tot zegen zijn van anderen die het moeilijk hadden om wat voor redenen dan ook. Zo mochten en konden we daar een grote familie zijn.

De week van Opwekking 2017 was voor ons een emotionele achtbaan maar wat voor een! Het is de start geweest van grote veranderingen in ons leven, een leven dichter bij God en leiding van de Heilige Geest. Wij zijn heel benieuwd wat Zijn weg nu verder met ons is...

Geraakt door de Heilige Geest

God doet Zijn wonderlijke werk niet om vervolgens verzwegen te worden, daarom deel ik dit. Misschien is het niet heel verrassend, maar mijn verhaal gaat over zondagavond, de jongerendienst. Wauw. Ten eerste, ik ben een nuchter meisje uit Groningen dat overal haar twijfels bij heeft, en "sterke verhalen" (ofwel wonderlijke verhalen) omtrent geloof veel te snel afdoet als onzin. Daar zat ik, terwijl de spreker tot de Heilige Geest bad om onder ons te komen en wonderlijke dingen onder ons te doen. Hij zei nog dat we niet moesten schrikken als er onverwachtse of bijzondere dingen gebeurden. "Ja vast," dacht ik ergens stiekem nog, achter in mijn hoofd. En ja hoor. Het was bloedje heet, maar ik voelde een soort wervelende bries door mijn lichaam die me een soort inwendige frisheid bezorgde. Een vriend, die twee stoelen verder zat, deed op datzelfde moment zijn trui aan. Achteraf hoorde ik van mijn vriendin dat zij dezelfde wervelende wind had gevoeld. En terwijl ik mijn ogen gesloten had kwam er een soort beeld op van een langwerpig golfje of zoiets. Ik dacht nog, dit bedenk ik zelf omdat ik de Heilige Geest zo graag ook eens wil ervaren. Het golfje veranderde in een serie wervelende en golvende witte bloemen die groeiden en opengingen. Toen werd het een mensenmassa, allemaal mensen die knielden en opstonden, steeds opnieuw, met hun handen geheven. En toen weer het golfje, weer de bloemen, weer de mensen. De beelden waren niet echt in kleur, meer in een soort wit-blauw. Een meisje in de zaal begon enorm hard te lachen in die stilte, alsof iemand haar het grappigste had verteld dat ze ooit had gehoord. Iets wat we waarschijnlijk allemaal hadden gemerkt. God zette me op mijn plek, zorgde ervoor dat ik me schaamde om mijn twijfel. Maar wel op een supermooie manier. Ik schilder en teken zelf enorm veel, en dat God juist zo'n visueel beeld gebruikte om tot me te spreken raakte me. Zoveel twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon zondag. Zoveel zorgen. Ik voel me zo versterkt. Wat een geweldige God hebben we.

Mooi om gezien te worden

Wat was het geweldig om weer bij Opwekking te mogen zijn! Na een intensieve periode was onze insteek dit jaar bij de Pinksterconferentie om er als bezoeker te zijn. Even niet actief maar juist gewoon ruimte te nemen om in de rust te zijn. We hebben mooie bemoedigingen ontvangen. Dankbaar! En wat bijzonder! Ik vind het mooi om een klein beetje op afstand alles mee te maken. God als God die dichtbij komt, tussen zoveel mensen, hoe geweldig. De liederen te horen. Te horen over 'Gods Geest geeft Lev', iets wat we afgelopen periode juist zo hebben ervaren! Dus ik zit op een afstandje, rustig aan de rand van het grasveld bij het hoofdterrein naar de dienst te luisteren. Hoe bijzonder dat er dan tussen al die mensen een vriendelijke dame me even aanspreekt en belangstellend een praatje maakt. Dat ik zomaar ook letterlijk door iemand gezien word tussen al die mensen. Dat heb ik als heel bijzonder ervaren! Heel hartelijk bedankt!

Iedereen is bijzonder voor God

Als eerste wil ik even zeggen dat ik een geweldig weekend heb gehad en veel nieuwe mensen heb mogen leren kennen. Ik heb veel mooie dingen zien gebeuren en mogen horen. Mijn bijzondere verhaal begon zondag tijdens de Sing-In, ik was met een groep vrienden uit de kerk en zong uit volle borst mee elk nummer wat voorbij kwam. Tot de bandleider een verhaal vertelde en zei dat iedereen bijzonder is voor God. Dat ieder mens goed is voor God hoe zwak en klein je bent. Hij vroeg of we iemand in onze gedachten wilden nemen die God nog niet kent om daar voor te bidden. Ik besloot mijn vader te kiezen 10 jaar gelden heeft hij de kerk vaarwel gezegd en dat doet mij veel pijn. Ik vroeg aan God of Hij voor mijn vader wilde zorgen en op dat moment kreeg ik zo'n rustig gevoel over me heen dat ik het ook echt kon los laten. De dag er na stond ik erg onzeker op want je ziet zoveel mooie mensen die door God geraakt zijn dat ik er soms onzeker van word. Ik besloot naar de jeugddienst te gaan en daar kwam ik iemand tegen die mij vertelde hoe mooi en knap ik was en dat was precies wat ik even nodig, dat ik even gezien werd. God gaf me kracht op dat moment door die persoon en ik heb de hele dag vol vertrouwen rond kunnen lopen! Opwekking 2017 was geweldig!

Wonderlijke genezing

Ik heb al bijna 4 jaar last van mijn knieën (ik ben 17 jaar) doordat mijn heupen licht schuin gegroeid zijn. Door veel fysio en training van spieren wordt dat deels gecorrigeerd, maar ik kan niet lang staan, veel springen, soepel hurken en lang wandelen. Bij de jeugddienst van zondag sprak Giovanni. Het was een preek die me heel erg raakte, en daarna ging ik met mijn vriend na een paar personen van de nazorg die er stonden om voor me te laten bidden. Ondertussen ging de dienst gewoon door, met een zinderende spanning in de lucht en gebed her en der. Ik hoorde vaag dat de persoon op het podium geloofde dat er mensen waren die genezen gingen worden, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Dat was niet iets waar ik op dat moment behoefte aan had, meer aan een gebed voor kracht.

Na het gebed van de man en vrouw van de nazorg zei de vrouw: "Sorry dat ik het vraag, maar heeft iemand van jullie misschien last hier?" Ze wees naar haar heup. Ik keek naar mijn vriend en vertelde dat mijn heupen licht schuin waren. De vrouw keek licht verbaasd dat het echt zo was. Ze vroeg of ze er voor mochten bidden. Ik zei ja.Tijdens het gebed had ik geen speciale ervaring. Ik voelde geen stroom door me heen gaan of iets veranderen. Na het gebed vroeg de vrouw of er iets veranderd was. Ik opende mijn mond al om haar teleur te stellen, maar toen besefte ik me iets. Ik had geen pijn.

Aangezien ik mee had gedaan aan de opbouwweek en tijdens de diensten vrolijk had gestaan en gesprongen, had ik het hele weekend een zeurderige pijn. Die was weg. Het voelde alsof er watten of verband op mijn knieën was gelegd. Ik begon een beetje op en neer te springen en te bewegen, en het voelde gewoon goed. Zonder pijn!

Ik vertelde dit en ze keken verbijsterd. Ze hadden dit zelf ook nog nooit meegemaakt. Ik bedankte ze hartelijk en rende haast naar buiten met mijn vriend, waar ik heb staan springen, hinkelen en rennen. Alles wat ik eerst alleen met pijn kon doen, was nu pijnloos. Op het hoofdterrein deed ik nog een paar 'testjes'. Als ik op mijn rug lig, vallen mijn voeten naar binnen. Dat is altijd zo geweest. Ik ging op mijn rug in het gras liggen en mijn voeten vielen naar buiten. Naar búíten. Ik stond recht, liep goed en het voelde gewoon super! Mijn vriend was net zo enthousiast en verbijsterd als ik. Wat we ook verwacht hadden dit weekend, dit niet.

Ook nu, na Opwekking, heb ik bijna geen pijn. De pijn die ik zo nu en dan ervaar is nog geen 20% van de pijn die ik anders ervaar. Het weekend liep ik een beetje rond met het gevoel dat ik verdwaald was. Er is heel veel veranderd het afgelopen jaar en ik had geen vertrouwen in de toekomst. Ik wist niet wat er ging gebeuren en ik had er een gruwelijke hekel aan, dat knagende gevoel van onzekerheid. God heeft me nu laten zien: vertrouw op Mij. Ik heb je in Mijn hand en het komt goed! Heb vertrouwen! Dit is mijn bijzondere verhaal.

Weerstand en angst doorbroken

Dit jaar stond ik het hele weekend met mijn zus, nicht en haar kinderen op opwekking. Al een lange tijd voelde ik veel weerstand tegen het avondmaal en heb hier nooit iets tegen kunnen doen. Bidden leek niet te helpen. Op zondagavond ging ik met mijn nicht naar de gebedsreis. In stilte konden we door verschillende ruimten gaan waar we stil konden staan bij teksten en vormgeving. De laatste ruimte was het avondmaal. Eigenlijk wilde ik niet gaan. Mijn nicht en ik begonnen te fluisteren. "Wil je gaan?", vroeg ze. "Nou, ik heb afgesproken met mijn zus. Ik heb geen tijd. Maar wil jij gaan?". "Ik hoef niet per se" zei ze. Ik merkte dat ze eigenlijk wel wilde. "Ja, maar wat wíl je". "Oke, Ja, ik wil heel graag". "Oke", zei ik. Ik bad tot God in mijn hoofd en zei hem "Oke, ik moet wel. Maar dit vind ik niet leuk". Samen gingen mijn nicht en ik zitten. Weer bad ik "Oke, heel leuk, maar ik kan dit niet zonder U. U moet mij echt helpen". Mijn nicht en ik lazen de tekst. Zij pakte het brood en brak het voor mij en gaf het aan me. Toen pakte ze de beker, maakte het schoon en gaf het aan me. Het enige wat ik hoefde te doen was het aan te nemen, het kwam gewoon op mij af. Ik hoefde me alleen maar open te stellen. Ik heb het gevoel dat mijn weerstand en angst hiermee zijn doorbroken.

We voelden en zagen dat God aan het werk was

Wat een zegenrijk weekend hebben we als gezin weer gehad. Bijzonder hoe onze grote God werkt. Ik kreeg een foto doorgestuurd van een veehouder in Doornspijk. Een schitterende roze, oranje, paarse lucht boven het conferentieterrein. Ze hadden deze lucht gezien en vonden het heel bijzonder. Iemand zei: "We voelden en we zagen dat God daar aan het werk was." Ze waren er zelf niet geweest maar zagen dit, geweldig toch.

Mijn scepsis werd afgebroken

Ik heb zondagochtend genietend thuis naar Martin Koornstra zitten luisteren . Ik heb me laten raken door de wonderen van de gebedsgenezing. Ik merkte dat mijn scepsis werd afgebroken. En natuurlijk heeft God hier het grootste aandeel in gehad.

We tellen de dagen af tot volgend jaar

We willen wederom onze dank overbrengen aan jullie als organisatie wat geweldig gedaan de pinksterconferentie! Natuurlijk weten wij dat wij dit samen met Hem doen en het moet ook een feestje daarboven geweest zijn dat kan bijna niet anders. Zoveel mensen zo bijzonder ik word altijd een beetje emotioneel als ik  tussen zoveel mensen sta, we zijn zo verschillend maar hebben allemaal hetzelfde doel, zo zou de wereld moeten zijn! En de warme zon van "Boven" gaf een extra mooie sfeer.

Mijn echtgenoot en collega's helpen bij de ambulancedienst, mijn oudste bij de snacktent en de jongste bij de sing-in wat geweldig om ons zo in te zetten... Vooral de sprekers Henk Stoorvogel en Gor spraken ons erg aan. De band LEV en Insalvation geweldig! De muziek van de band was weer fantastisch. Het lijkt wel of het ieder jaar drukker word. De indeling van de velden is soms niet zo ideaal maar we begrijpen dat dit erg lastig is.

Mijn jongste puber zit niet lekker in haar vel maar kwam opgewekt van Opwekking terug, ze had sinds lange tijd weer gebeden zei ze. Hoe mooi is dat?!Mijn ouders kwamen dit jaar ook een dagje meeproeven en waren diep onder de indruk... Mijn echtgenoot heeft bij thuiskomst direct de knoop doorgehakt. Hij gaat zijn vogelverschrikker voorbij en heeft zich gelijk opgegeven voor het 4musketiers weekend. Zo groot is Hij... Ik hoop dit gevoel vast te mogen houden (en hopelijk velen met mij).

Ga zo door Opwekking we tellen de dagen al weer af voor volgend jaar. Bedankt jullie hebben ons weer even stil gezet bij Hem!

Lift terug naar Hoogeveen

Maandagochtend rond 8.45... het is nog rustig en wij zitten een kopje koffie te drinken op het grote veld. Naast ons zit een man die een praatje begint, hij vertelt dat hij uit Hoogeveen komt en dat hij op de fiets is gekomen! Hij moet ook weer op de fiets terug. Ik zeg: wauw dat is een heel eind zeg! Een tafel verderop zit een jongen van 21 die het hoort. Hij zegt: je kan wel met ons meerijden hoor, we komen uit Hollanscheveld, vlak bij Hoogeveen. We hebben een bus dus daar kan je fiets in!

Dat is echt opwekking he, "toevallig" zit er net een jongen die ook uit de buurt van Hoogeveen komt en die biedt meteen spontaan een lift aan... geweldig toch!?! Ik heb nog een fijn gesprek met die jongen gehad, hij had een heel heftig bijzonder verhaal. Maar God is zo groot dat hij in die jongen gewerkt heeft, dat was zo mooi om te horen!!

LEV om te bidden voor genezing

Mijn zoon van 11 bezeerde op donderdagavond op het terrein zijn duim. Was uit de kom geweest. Dik, blauw en zeer pijnlijk. De arts van Opwekking gaf hem een drukverband dat het hele weekend moest blijven zitten. Vanwege de pijn slikte hij paracetamol. Op vrijdag liep hij over het terrein. Er kwamen twee jongens op hem af. Zij vroegen wat er met zijn hand was een of ze voor hem mochten bidden. Na het gebed was de pijn weg. Terug bij onze tent hebben we het drukverband verwijderd. De duim waas niet meer dik en blauw en hij heeft geen pijn meer gehad. Geweldig! Dat twee jongelui het lef hadden te bidden en dan te zien wat God doet.

Gebedsverhoring en genezing

Op de zaterdagmiddag na de seminar over Viva de kerk, voelde ik mij geroepen om meer te gaan betekenen in onze gemeente. Hiervoor had ik wel wat hulp en wijsheid nodig. Daarom ben ik na de middagdienst naar de nazorgtent gegaan om te bidden om een doop met de Heilige Geest, zodat ik voldoende toegerust zou worden met wijsheid om te spreken. Deze doop heb ik mogen ontvangen, en dat was een hele speciale ervaring. Diezelfde avond heb ik lang gesproken met mijn oudste zus. Zij is al vele jaren ziek, pijn aan haar voeten, en daardoor of daarnaast ook vele andere klachten. Ik heb tegen haar gezegd dat ik begreep dat het moeilijk voor haar was, ook vanwege onze traditioneel gereformeerde achtergrond, maar dat ze echt een stap naar God toe moest maken tijdens de genezingsdienst. Ik heb gezegd dat ze naar voren moest gaan om voor zich te laten bidden. Tijdens de dienst hoorde ik in de preek van Martin Koornstra hetzelfde naar voren komen als wat mijn zus weerhield. Drempels als fysieke zwakheid en moeite om zich te kunnen concentreren, het gevoel (vanuit je traditie) dat een genezing niet voor haar was weggelegd, en dan al die mensen...
Hoewel ik wist dat deze preek haar heel erg aansprak, ze zat ergens vooraan, heb ik toch tegen God gezegd dat Hij haar specifiek moest roepen, omdat er nog steeds een drempel voor haar was. Binnen een minuut begon Martin over iemand die het gevoel had dat ze op glas liep en veel pijn had aan haar voeten. Ik werd helemaal emotioneel want ik wist meteen dat het over mijn zus ging. Een paar minuten later zagen wij haar daar staan, met haar mooie rode schoenen, om te kijken of ze kon lopen zonder pijn. Ik was zo blij en zo trots op haar dat ze het kleine beetje vertrouwen dat ze had heeft gebruikt om deze moedige stap naar voren te zetten. Ze vertelde me later dat ze echt door Martin werd aangewezen en dat dat maar goed was ook, want ze kon zich op dat moment nauwelijks focussen op wat er gebeurde. Wat een bijzondere gebedsverhoring! En nu kan ze verder lopen, zonder pijn, en vertrouwen we erop dat ook haar andere kwalen steeds minder gaan worden! Vandaag stuurde ik haar het nieuwe opwekkingslied 'Houd vol', met de mooie zin daarin: "Wij lopen wat God heeft beloofd achterna".

 

Ontvang het laatste nieuws in uw inbox

Ontvang het laatste nieuws en een overzicht van alle activiteiten, producten en acties van Opwekking.