Gezichten achter de Pinksterconferentie - Omer Thomassetti

Omer Thomassetti (62) komt uit Kapellen vlak bij Antwerpen en is in 1983, een jaar na zijn bekering, voor het eerst naar Opwekking gekomen. Hij weet zelfs nog dat hij kampeerde op het terrein ‘Galilea’ in Vierhouten. Weer een jaar later begon Omer als vrijwilliger mee te werken bij de Pinksterconferentie, als steward in de grote samenkomsttent. Sinds kort is Omer als overheidsambtenaar gepensioneerd en geven hij en zijn vrouw veel tijd aan vrijwilligerswerk, onder meer als gidsen en gast-echtpaar in de Graftuin in Jeruzalem. Ze kregen vijf kinderen en hebben nu vijf kleinkinderen.

Omer vertelt: ‘Ik ben ook nog een jaartje bij het kinderwerk gaan meewerken. Ik genoot van de samenkomsten daar, maar het kinderwerk is niet echt mijn ding. Dus het jaar erna was ik weer te vinden in de samenkomsttent, want dat werk paste toch echt beter bij mij. Tijdens de werkweek doe ik allerlei klussen. Meestal zwaar werk, want daarvoor heb ik mij opgegeven. Ik denk dat ik zo’n beetje alles gedaan heb, behalve elektra. Toen ik een paar jaar steward was, heeft Jan Bouman mij eruit gepikt om in de leiding te komen. In 2001 ben ik coördinator geworden.’

Wat neem je zelf mee van de samenkomsten?
‘Misschien vind je het gek, maar als coördinator maak ik bitter weinig mee van de inhoud van de samenkomsten. De preek gaat echt aan mij voorbij. Ik moet zowel in de tent als in het openluchtgedeelte op het middenterrein aanwezig zijn en dat eist alle aandacht op. Toch zijn er momenten dat ik zomaar terloops iets oppik waardoor ik enorm word bemoedigd. ’t Is dan net alsof God mij iets wil zeggen. “Dank U Heer. Dat had ik nou net nodig,” zeg ik dan. En tijdens de zangdienst loop ik vaak gewoon mee te zingen, daar geniet ik van. Klinkt allemaal heel ontspannen, hè? Maar dat is niet altijd zo geweest. Toen ik coördinator werd, was ik zo gespannen dat er op een gegeven moment een mevrouw naar me toekwam, die zei: “Meneer, kunt u ook lachen?” Ze raakte een gevoelige snaar. Die spanning moest eraf. Sindsdien let ik er extra op dat ik eventuele spanningen niet zo laat zien.’

Je bent gepensioneerd, ga je binnenkort ook als vrijwilliger met pensioen?
‘Een paar jaar geleden was er een moment dat ik wilde stoppen. Want eerlijk gezegd vind ik mezelf helemaal niet zo geschikt voor dit werk. Komt er een mevrouw, ja alweer een mevrouw..., en die stopt een envelopje in mijn hand. “Dit moet ik aan u geven,” zegt ze heel vriendelijk. Ik open het en lees: “Wij zijn zo blij met het werk dat u hier doet, God zegene u.” Wow! De boodschap was duidelijk. Vandaar dat ik nog zeker een aantal jaren hoop door te gaan. Ik wilde de mevrouw nog bedanken, maar hoe ik ook rondkeek, ze was onvindbaar. Het was een briefje van boven.’

Dit artikel en vele andere zijn te vinden in Opwekking Magazine. Steun de bediening van Opwekking en neem een abonnement op Opwekking Magazine.

Ontvang het laatste nieuws in uw inbox

Ontvang het laatste nieuws en een overzicht van alle activiteiten, producten en acties van Opwekking.